Ebru, sınırsız renk ve desenleriyle büyüleyici bir sanattır. Ebru yaparken eliniz çalışır görünse de aslında suya düşen renkler sanatçının gönlünden düşmektedir. Ebru yaparken zamanın ötesine geçer, huzur ve dinginlik içinde dalıp gidersiniz. Bu belki de kullanılan malzemenin insanın hamurundaki su ve toprak olmasındandır. Ebru sabır ve tevekkülü öğretir, günlük yaşamın yoğun stresini alıp götürür bu nedenle şifa verir. Ebru sizi bazen çok uzaklara bazen iç dünyanıza taşıyan bir sanattır, renklerin sudaki dansıdır.

Tarihçesi: 9. yüzyılda Orta Asya'dan Buhara'dan çıktığı düşünülmektedir ancak ne zaman ve nerede başladığı henüz kesin olarak bilinmemektedir. Çağatayca'da "hareli, damarlı" anlamına gelen Ebre kelimesi bilinen ilk adıdır. Anadolu'ya İpek Yolu ile İran'dan gelmiştir. Ab-ı ru  ya da Ebri isimleriyle tanınır. 17. yüzyıl başlarında Avrupa'ya Türk Mermer Kağıdı (Turkish Marbling) olarak gitmiştir. Bilinen ustaların çoğu 19.yüzyıl ve sonrasında yaşamışlardır. Özbekler Tekkesi bu sanatın günümüze taşınmasında önemlidir. Şeyh Sadık Efendi, İbrahim Ethem Efendi, Sami Efendi, Hatip Mehmet Efendi, Şebek Mehmet Efendi ilk ustalarımızdır. Necmettin Okyay, Mustafa Düzgünman, Sacid Okyay, Alparslan Babaoğlu, Fuat Başar, Hikmet Barutçugil, Niyazi Sayın, merhum Nusret Hepgül bu sanatı devam ettirip unutulmamasını sağlamış ustalarımızdır.

Yapılışı: Geven otunun reçinesi, zamkı olan kitre suda eritilir ve süzüldükten sonra tekne denilen kaba konur. Suyla ezilmiş toprak boyaların içine gerektiği kadar su ve öd eklenir. Gül dalı ve at kılından sanatçının kendi yaptığı fırçalarla boya teknedeki kitreye serpilir. İstenilen renkler serpildikten sonra kağıt tekneye yatırılarak ebru alınır. Aynı renklerle, aynı desen çalışılsa da her ebru tek'dir.  Geleneksel Ebru desenleri; Battal, Tarz-ı Kadim, Somaki Battalı, Neftli Serpme, Taraklı, Kumlu-Kılçıklı, Şal, Gel-git, Bülbül Yuvası, Akkase, Yazılı Ebru, Hatip Ebrusu, Çiçekli Ebrulardır.